EEN VOORBEELD

Stel je voor, in een café wordt een man van dichtbij neergeschoten. De man raakt ernstig gewond en overlijdt een week later in het ziekenhuis. Na de schietpartij verdwijnt de dader. Hij staat bekend als een gewelddadig persoon. De tientallen cafébezoekers die erbij waren, durven niets te zeggen over de dader. De politie stuit op een muur van zwijgen. Men wil alleen informatie geven als dat volledig anoniem kan.

Een aantal van de cafébezoekers belt gratis en anoniem naar M. 0800-7000. Ze vertellen wat er in het café precies is gebeurd. De medewerker van M. neemt de meldingen op en vraagt zoveel mogelijk kenmerken van de dader.

Wie is erbij betrokken?
Wat is er gebeurd?
Waar heeft dat plaatsgevonden?
Hoe is het gebeurd?
Hoe kwam hij aan het wapen?

M. geeft de informatie van de anonieme bellers door aan de politie. Een rechercheur bekijkt de meldingen en voegt deze toe aan informatie uit een buurtonderzoek en verhoren van personen uit het café. De politie legt de extra puzzelstukjes via M. naast alle andere informatie. De opsporingsinstantie is verantwoordelijk voor wat er met de informatie wordt gedaan. Een aantal dagen later houdt de politie een 17-jarige verdachte aan. Hij wordt de volgende dag voorgeleid aan justitie en in bewaring gesteld.